False Exception to the Rule of Work. Aesthetics as Politics of Fluxus.

Nam June Paik and Jud Yalkut Video-Film Concert, 1966/1972.
Nam June Paik and Jud Yalkut Video-Film Concert, 1966/1972.

Fa┼észywy wyj─ůtek od regu┼éy pracy. Estetyka jako polityka Fluxusu. [False Exception to the Rule of Work. Aesthetics as Politics of Fluxus.] was a lecture by Maciej Ratajski, part of the Fluxus: Awangarda? Polityka! [Fluxus: Avant-garde? Politics!] series prepared by Grupa ETC [The ETC Group] for Uniwersytet Krytyczny [Critical University] at Krytyka Polityczna.

ENGLISH ABSTRACT
[WERSJA POLSKA PONI┼╗EJ]

At a time when there is a political struggle to recognize artistsÔÇÖ actions as work and to create opportunities for them to make a living from art, it is worth recalling that for the Marxist ÔÇťself-proclaimed pope of FluxusÔÇŁ, George Maciunas, art (or rather, anti-art) was to have a non-professional character and remain in the sphere of free time. In this way it was able to preserve its social-revolutionary and liberating potential, which both Schiller and Marx saw in it.

Today, questions about the political nature of Fluxus are posed in a special context: popular books are written about critical art, and politics of art itself — as Artur ┼╗mijewski wanted it — is understood in an avant-garde way and identified with social engagement (rather than, for example, with modernist autonomy). But what if political themes, and even more — political expectations, divert attention from the actual political potential of artistic activities? In the light of Jacques Ranci├ĘreÔÇÖs theory, the potential of Fluxus lies in aesthetics — the Fluxus experience reconfiguring perception and making a new division of the perceptible.

WERSJA POLSKA

W czasie, gdy trwa polityczna walka o uznanie dzia┼éa┼ä artyst├│w za prac─Ö i stworzenie im mo┼╝liwo┼Ťci utrzymywania si─Ö ze sztuki, warto przypomnie─ç, ┼╝e dla marksizuj─ůcego ÔÇ×samozwa┼äczego papie┼╝a FluxusuÔÇŁ, GeorgeÔÇÖa Maciunasa sztuka (czy raczej — antysztuka) mia┼éa mie─ç w┼éa┼Ťnie nieprofesjonalny charakter i pozostawa─ç w sferze czasu wolnego. W ten spos├│b mog┼éa zachowa─ç sw├│j spo┼éeczno-rewolucyjny i wolno┼Ťciowy potencja┼é, kt├│ry widzieli w niej zar├│wno Schiller, jak i Marks.

Pytania o polityczno┼Ť─ç Fluxusu stawiane s─ů dzi┼Ť w szczeg├│lnym kontek┼Ťcie: o sztuce krytycznej pisze si─Ö popularne ksi─ů┼╝ki, a sama polityczno┼Ť─ç — jak chcia┼é tego Artur ┼╗mijewski — rozumiana jest na spos├│b awangardowy i uto┼╝samiana ze spo┼éecznym zaanga┼╝owaniem (a nie np. modernistyczn─ů autonomi─ů). Co jednak┼╝e, je┼╝eli polityczne tematy, a jeszcze bardziej — polityczne oczekiwania, odwracaj─ů uwag─Ö od faktycznego politycznego potencja┼éu dzia┼éa┼ä artystycznych? W ┼Ťwietle teorii Jacquesa Ranci├ĘreÔÇÖa potencja┼é Fluxusu tkwi w estetyce — Fluxusowym do┼Ťwiadczeniu rekonfiguruj─ůcym percepcj─Ö i dokonuj─ůcym nowego podzia┼éu postrzegalnego.